W pierwszej fazie wojny doszło do potężnego starcia wojsk rosyjskich i austro-węgierskich zwanego jako bitwa galicyjska. Głównym celem Rosjan było rozbicie sił przeciwnika, opanowanie przełęczy karpackich i wkroczenie w głąb cesarstwa habsburskiego. W tym celu w Galicji i na południu Królestwa  Polskiego Rosjanie skoncentrowali 42 dywizje piechoty i 16 dywizji kawalerii, w sumie 1,2 miliona żołnierzy.  Naprzeciw nich stało 31 dywizji piechoty i 10 kawalerii, w sumie około 1 miliona żołnierzy austro-węgierskich.  Decydujące starcie tej kampanii rozpoczęło się 6 września pod Lwowem (zwane jest też bitwą pod Gródkiem Jagiellońskim). Rosjanie uderzyli w kierunku Sanu i na tyły Austriaków przez Tomaszów. Niepowodzenia na froncie i zagrożenie okrążeniem zmusiło Austriaków 11 września  do odwrotu za rzekę San. W wyniku ofensywy Rosjanie przesunęli front o 130 km na zachód od Lwowa, docierając do przełęczy karpackich i w okolice Krakowa. 16 września przystąpili do oblężenia twierdzy Przemyśl. Utrata wschodniej Galicji była dla Wiednia ciężkim ciosem politycznym. Wojska austro-węgierskie straciły ponad 300 tys. żołnierzy (w tym 100 tys. wziętych do niewoli), a także mnóstwo sprzętu, w tym 400 dział (cztery razy więcej niż Rosjanie). Straty Rosjan wyniosły 230 tys.  zabitych, rannych i wziętych do niewoli.  Ta pierwsza samodzielna operacja wojsk austro–węgierskich na froncie wschodnim zakończyła się ich porażką i odtąd już stale potrzebowali wsparcia ze strony Niemiec.

(Na zdjęciu: wkroczenie oddziałów rosyjskich do Lwowa w 1914 r, źródło: NAC).